Sunday, 2 November 2014

तीन ओळी

झाडे साजरा करतात
सृजनाचा उत्सव
जपतात हिरवे ऋणानुबंध


चंद्रासोबत फुलणारी रात्र
डोळ्यात बावरी स्वप्नं देते
आणि मन सुखावून जाते...


एका सुंदरशा वळणावरती
मागे वळून पहावेसे वाटले
दिसला गुलमोहोराचा पिवळा सडा...


कितीतरी दिवसांनी आज
या शहरात चंद्र दिसला
वाटतंय सारं शहर शांत आहे...


प्राजक्ताचे बहरणे
पाहिले नाही कधी
गोष्ट तशी साधी-सुदी


पावसाच्या धारा,
कधी अंगणात
कधी अंतरात



आयुष्याकडे सकारात्मकतेने पाहताना
आशेचा किरण घेऊन आलेली
आपली ओळख प्रत्येकाने जपायलाच हवी… 




श्रावण मासात ऊन-पावसाचा खेळ
तसा सुख-दु:खाचा मेळ
आपल्या आयुष्यात




भरले मेघमयुराला हर्ष
तिच्या जीवनपटाला
मिट्ट काळोखाचा स्पर्श




एक सुंदर स्वप्न आहे
फांदीआडून डोकावणाऱ्या चंद्रासारखं
मनाला सुखद गारवा देणारं...


चार ओळी

पावसात भिजलेल्या क्षणांची
सरींच्या रेशमी धाग्यात मोतीमाळ झाली
मनाला पुन्हा एकदा सावरताना,
चिंब भिजवून गेल्या आषाढसरी



असे स्वत: स्वत:च्या कोशात
हरवून नाही बसायचे
अंधाऱ्या रात्रीनंतर पहाट
नेहमी लक्षात ठेवायचे...



खास करून 
पहिल्या पावसाच्या आठवणी 
खूप काही देऊन जातात
सुखाचे गाठोडे आपल्यासमोर खुले करतात



आसवे ओघळतात, आठवणी दाटतात
मनाला गावच्या वेशीवर नेऊन सोडतात,
तिथे दिसते आपले कौलारू घर,
टपटप पडणारी पावसाची सर


स्वप्नांच्या रानात,
मोहक फुलली पिवळी फुले,
आठवण तुमची येता
मन हिंदोळ्यावर डुले



माझीच दृष्ट लागेल,
चैतन्यमूर्ती पावसाला
मनी मोलाचे स्थान,
सख्या पावसाला

मनाला अलगद झोका दिला
क्षण चाहूल देऊन गेला
चिंब भिजाया आतुर
पाऊस पाहुणा आला


आज पुन्हा स्वप्नांचा पाठलाग करताना,
मन मोहरून आले
आता समोर दिसतोय रस्ता,
निश्चित केलेल्या ध्येयापर्यंत घेऊन जाणारा


पावसात भिजू नकोस म्हणून,
तुला कसे सांगूॽ
कारण माझेच हात आहेत,
पागोळ्यांखाली


कधी कधी इतरांच्या सुखातच
आपलं सुख मानायचं असतं
एखाद्या पुष्पबागेपरी
प्रत्येक नातं जपायचं असतं


मनात फुलांची बाग बहरली
दृष्टीपुढे कल्पनेतले विश्व
पण तिथवर नेणारी पायवाट
असंख्य संघर्षांनी युक्त


पावसाच्या सरींत
भिजताना एकाकी
नुसत्या छत्रीची
सोबत आता नकोशी...



एका आत्ममग्न संध्येला
असेच विचार दाटून आले मनात
आज स्वप्नांचा अंधार असलेली माझी लेखणी
उद्या असेल सत्याचा उजेड...

पाच ओळी

वाटतं कधी कधी निघून जावे दूर रानात,
किंवा अंधाऱ्या कोपऱ्यात बसावे लपून...
नाहीतर आभाळात उंच उडावे 
तर पक्षांनी म्हणावे,
तुझे कौतुक करावेअसे तू काहीच केले नाहीस...


उगवलेला सूर्यफुललेला ऋतू
उधाणलेला समुद्रघड्याळाचे काटे
काहीतरी सांगू पाहतात आपल्याला
तरीसुद्धा
कळतंय पण वळत नाही हीच गत

वाटते मलाहोऊनी फुलपाखरू
थोड्या कालावकाशात
स्वच्छंद जगावे
सर्वांना सुखी करावे
खूप बागडावे त्यांच्यासवे


मन आरपार सुखावते पावसाच्या येण्याने
खूप काही घडेल म्हणते पावसाच्या येण्याने
आठवणींत बुडू नकोस बाई पावसाच्या येण्याने
यावेळी सुरात गाशील पावसाच्या येण्याने
आयुष्य बहरेल पुन्हा पावसाच्या येण्याने

वाटते मला
होऊनी चांदणी
साथ करावी चंद्राला
शितलता त्याची पांघरून
बेधुंद व्हावे रात्रीला



मनात पिंगा घालणारे शब्द
अलगद उतरावे कागदावर
त्यांना कितीही झाकून ठेवले तरी
सुगंध पसरावा आसमंतात
मोगऱ्याच्या कळ्यांसारखा


निद्राराणीच्या स्वप्नमहाली
मोगऱ्याची कळी हरवून गेली
गालावरती दवबिंदू टपोरा पडता
ती खुदकन हसली,
जणु तिच्या गंधाने ही पहाट झाली...


तू इथे असल्याची हुलकावणी, देतोय प्रत्येक क्षण
डोळ्यांना सतत तूच समोर हवायस
मेंदीच्या रंगसुगंधाने तुझे नाव लिहावे
हाताच्या तळव्यावर
हीच आस सध्या तरी या मुहूर्तावर


मी शोधीत फिरते,
माझी स्वतःची अशी
स्वतंत्र पाऊलवाट
तू सोबत आहेस,
हे गृहित धरून

Tuesday, 30 September 2014

कवी

आपुलकी, प्रेम, जिव्हाळा
कवीचे हे आवडते शब्द

कवीला आपुलकी शब्दरत्नांची
तो शब्दांना बहाल करतो
सौंदर्याचा फुलोरा
त्यांच्याशी तो खेळतो, त्यांच्याशी भांडतो
त्यांना तो गुंफतो पुष्पमाळेपरी

प्रेमकवीच्या काव्याचा आवडता विषय
धुंद, हळूवार प्रीतीचे वर्णन करतो कवी
त्याचे प्रेमकाव्य मग
भुरळ घालते प्रेमी युगुलांना
आणि ओठांवर उमलते भावगीत

विश्वातील सा-या गोष्टींचा
कवीला जिव्हाळा
तो रखरखत्या उन्हालाही
सोन्यासारखे म्हणतो,
आणि उजाड, ओसाड जागीही
फुलवतो कुसुमांचा मळा



Wednesday, 24 September 2014

मन

मन म्हणजे काय असतं?
ह्रदयात लपलेली एक पोकळी
मन असतं उडतं पाखरू
भरारी घेत उंच आभाळात उडणारं

मन असतं गूढ अनाकलनीय
मनात असते आवडत्या व्यक्तींना जागा
तिथे नसते नावडत्या व्यक्तींना स्थान

मन असतं नाजूक कोमल
फुलाप्रमाणे सुगंधित
इतरांसाठी दरवळणारं

मनात असतात
असंख्य भावना, कल्पना आणि स्वप्ने
माणूस त्यांना साकारत
जीवन जगत असतो




Monday, 15 September 2014

रविकर माझा सखा

पाहिला तुझा पाठलाग
लपून छपून येण्याचा
मला सोनेरी स्पर्श करण्याचा
आणि भेटण्यासाठी
एवढे उतावीळ होण्याचा

काळ्या पांढ-या रेषांनी
भयानक होते रात्र
कुठेतरी उद्याचा कवडसा
डोकावत राहतो हळूच
त्याला स्वप्नांची केविलवाणी साथ

कधीतरी उजाडेल
याच उमेदीने जगतो माणूस
पहाटे तुला एकदा पाहिले
की जीव धन्य होतो
हात न जोडता
क्षणभर डोळे मिटून घेते,
नि शांत होते

तुझा तो पाठलाग
हवाहवासा वाटतो
तुझी चाललेली अडथळा शर्यत
मागे वळून पाहते

चालू दे तुझा पाठलाग असाच
तेवढीच कुणाची तरी सोबत...





माझे मागणे

कुणाचीच सोबत नको
नकोत कुणाचे आपुलकीचे सल्ले
नकोत विचार कुणाचे
चांगले म्हणून मांडलेले
भुलविणारे शब्द नकोत
उगीच वेडी माया नको
कुणाचीच प्रेमळ साथ नको
पुस्तकांनो! फक्त तुमच्याशिवाय…


मनाची गुंफण

कामावरून घरी जाताना
फांदीआडून डोकावणारा चंद्र पाहून
मन सुखावून जाते
सारा थकवा विसरून जाते
या वेळेस तू ही चंद्राकडे पाहत असशील का?
मनोविचारांचा पक्षी उडतो
क्षणात धरणी, क्षणात आकाश
मनाची गुंफण होते
दोघांच्याही नकळत…


Wednesday, 10 September 2014

मालवणच्या सागरतिरी…

तू न मी कितीक वेळा
पाहतो भव्यतेची कळा
त्या भव्यतेलाच पार करून
चाललो आहोत आपण
दूरवर त्या भव्यतेपलिकडे

आधार आहे बोटीचा
साथीला वा-याची गाणी
तरंगतो त्या भव्यतेवर
पाहत बगळ्यांची माळ

ते पहा! भव्यतेचे टोक
नारळबनाची सळसळ
मधुनच डोकावे एखादी केळ
विसावू जरा सारवल्या खळ्यात
नजर धावे
अबोली शेवंतीच्या बागेत
कौलारू घरांची गुंफण
संशय नच हे कोकण!

या भागाची मुशाफिरी
तू न मी अनुभवली
मालवणच्या सागरतिरी…




सागरतिरी सायंकाली

चल रे, सख्या!
जाऊ आपण फिराया सागरतिरी
त्या मंद-धुंद गोड सायंकाली
सामोरी समींद्रा शुभ्र दुधापरी
अशा वेळी साथ तुझी मज वाटे बरी
जाऊ मऊ मऊ वाळूत पाय रोवूनी
पाहू खग कसे उडती गगनातुनी
रविकराला लपताना पाहू किना-यावर बैसोनी
पाहू एकमेकांकडे अधुनी-मधुनी

समुद्रातिरीची ही जादूगिरी
जाऊ डुंबूनी प्रेमसागरी
तू न मी शिवाय अशा वेळी
कसलाही मनी विचार नसावा
माझा हात मात्र तुझ्या हाती असावा…