रविकर माझा सखा

पाहिला तुझा पाठलाग

लपून छपून येण्याचा

मला सोनेरी स्पर्श करण्याचा

आणि भेटण्यासाठी

एवढे उतावीळ होण्याचा

काळ्या पांढ-या रेषांनी

भयानक होते रात्र

कुठेतरी उद्याचा कवडसा

डोकावत राहतो हळूच

त्याला स्वप्नांची केविलवाणी साथ

कधीतरी उजाडेल

याच उमेदीने जगतो माणूस

पहाटे तुला एकदा पाहिले

की जीव धन्य होतो

हात न जोडता

क्षणभर डोळे मिटून घेते,

नि शांत होते

तुझा तो पाठलाग

हवाहवासा वाटतो

तुझी चाललेली अडथळा शर्यत

मागे वळून पाहते

चालू दे तुझा पाठलाग असाच

तेवढीच कुणाची तरी सोबत...