घरच्या परिस्थितीला शरण जात
लग्नाला होकार दिलास
आपल्या स्वप्नांच्या फुलपाखरांना मुठीत बंद करून
सासरचं माप ओलांडलंस
तुझ्या भिरभिर नजरेला आणि बावरलेल्या मनाला
झालेल्या यातना तुझ्यापाशीच ठेवल्यास
थांगपत्ताही लागू दिला नाहीस कोणाला
हेच आपलं प्राक्तन
मोठ्या मनानं स्वीकारलंस
अजून सारं संपलं नाही,
आपल्या वाट्याला आलेल्या आयुष्यात,
मीच बदल घडवून आणेन
- असा विश्वास तुला कुठेतरी
असावा...
याच विश्वासानं घरच नाही
तर अख्खं गावं आपलंसं केलंस
स्वतःचा संसार सावरलास
सोबत कित्येकींना जगण्याचं बळ दिलंस
आभाळासारख्या तुझ्या मनानं
कसं आणि कुठुन एवढं सामर्थ्य एकवटलं असेल?
फार कौतुक आणि अभिमान वाटतो तुझा
… अखेर गावगुंडांनी त्यांचा
डाव साधलाच
उद्ध्वस्त करण्याचा प्रयत्न केला
तुझा भरला संसार
त्यांच्याशीही तू खंबीरपणे लढलीस
तुझ्या विवेकबुद्धीनं तू त्यांनाही पुरून उरलीस
काही क्षण कोमेजलीस…
काही क्षण अडखळलीस…
काही क्षण निमूट बसलीस…
काही क्षण शांत राहिलीस…
काही क्षण असंबद्ध टाहो फोडलास…
आणि पुन्हा सावरलस स्वतःला आणि आपल्या संसाराला
तुझ्या चेहऱ्यावर कधीही न लोपणारं हास्य
हीच त्यांची हार
अशी तू कणखर स्त्री
मला विविध रूपात भेटणारी...
तूच माझ्या प्रेरणेचा अखंड स्त्रोत!!!!
